spotkałyśmy naszego czytelnika, który zarzucił nam, że porzuciłyśmy pisanie bloga i usunie nas z ulubionych. to było 2 tygodnie temu, a my nadal milczymy, bo jesteśmy w ferworze przygotowań pożegnań i pakowań. już za 2 dni czarny w Lizbonie, a biały za 10 w Romie! prasujemy rzeczy, pakujemy walizki i rozmarzamy się, jak będzie cudownie. biała wyobraża sobie najchętniej, jak zamieszka z portugalami i jak będzie z nimi rozmawiać cytując fragmenty wyuczone na pamięć z 'sem fronteiras'. na początku zamieszka na rzymskim bruku, ale na pierwsze 3 dni ma na szczęście hostel - superdrogi, ale w cenie jest makaron, więc będzie codziennie wyczekiwać o 7 pod recepcją.
i jeszcze będzie super - mówi ora- wszyscy się za nami będą oglądać, będziemy największą atrakcją.
ponieważ makaron jest tuczący, to zapisuje się na afro-gyma na wf i będzie szukać szkoły reggaetonu.
niestety w portugalii też są kaloryczne śniadania (pastel i ucal), ale jakoś tam z wfem ciężko, dlatego zostanę surferem. specjalnie z myślą o mnie organizują Erasmus Integration Surf Trip!!! Ze powiedział, że do końca listopada będziemy chodzić w sandałach, dlatego już w pierwszym tygodniu jadę z wizytą na plażę, a w październiku lecę do Rzymu, na granitkę i tiramisku. i koloseum i może później do Napoli-i-ii...i przygotować się na sylwestrową imprezę, bo SYLWESTRA W TYM ROKU SPęDZAMY W RZYMIE! dlatego wszyscy już kupujcie sobie bilety. (norwegian jest tani)

i bardzo nas też cieszy perspektywa zawierania nowych pasjonujących znajomości i sympatii. dlatego przygotowujemy się na wyjazd i robimy zakupy.
na tym zdjęciu ekspedientka ora prezentuje 30 modeli, które uznałyśmy za warte przymierzenia:

kochamy galerię centrum, ale panie ekspedientki nas raczej nie, chociaż kupiłam 10% z przymierzanych rzeczy.

miałyśmy superintensywne dwa dni w warszawie, mieście or.


już o 5 rano załadowałyśmy się do autobusu, pojechałyśmy załatwiać orcze sprawy i podpisywać umowy. niestety biurokracja jest straszna i do 13 byłyśmy uwięzione w różnych kolejkach, a ora głównie na korytarzu. na szczęście była przerwa na schwycenie latte i pączka (dzięki czemu spóźniłyśmy się strasznie). potem odwiedziłyśmy olę w jej nowej kawiarni, gdzie grałyśmy w różne gry strategiczno-intelektualne.

później był romantyczny obiad pożegnalny, gdzie spożyłyśmy orientalne specjały (najadłyśmy się głównie trawy cytrynowej)

aż w końcu było spotkanie grillowe, super fajne zresztą, szczególnie, że grillowaliśmy w salonie przed kominkiem na grillu elektrycznym, robiliśmy szaszłyki i kiełbaski i cukinię. i widzieliśmy najbardziej idiotyczny program o kaskaderze mike'u, który skakał nad rozjuszoną gorillą na bmxie. ciężko to wyjaśnić, ale jak jesteśmy u kornela to zawsze się pojawiają same z siebie najidiotyczniejsze programy, takie jak 'nie do wiary' o maszynach do pisania albo boa vs. pyton.
wyciągaliśmy też od ze informacje o nowej dziewczynie, której podobno nie ma, ale trudno wierzyć lektorowi, który jest przebrany w ubrania kornela z podstawówki. dla zainteresowanych - po zalogowaniu się można oglądać nieocenzurowane zdjęcia na stronie: www.lektorzy-xxx.com
kasi było zimno w nocy, więc dostała fantastyczne kalesony do spania, a ja zachwycałam się wanną, która jest monstrualnie-monumentalna i skłania do rozważań ile by do niej weszło osób.
śniadanie zjedliśmy też bardzo stajlisz, bo w subwayu w centrum handlowym.

żeby nie było, że jesteśmy takie wielkomiejskie, to dodamy też, że byłyśmy na prawdziwiej Wyprawie Extreme, jeździłyśmy w kaskach żółwi, niektórzy nawet w fulfejsie, a jednego zabrał przystojny ratownik gopru, który wprawdzie nie spuścił się na linie z helikoptera, ani nie pojawił się na kładzie, ale przyjechał samochodem terenowym. żeby nie było tak źle, to pierwszego dnia, przeczuwając tragedie, które nas spotkają, zaczęłyśmy wycieczkę od wizyty w cukierni. póżniej zakwaterowałyśmy sie w schronisku w wisle - czarnym, w ktorym jak sie okazalo spedzilismy 5 z 6 nocy naszej wyprawy. niestety wbrew autorytanemu poczatkowo planowi kuby, ktory pierwszego dnia krzyczal na biala, ze kluczem do niemeczenia sie jest rownomierne pedalowanie, udalo nam sie spedzic 5 dni w wisle jezdzac po okolicy (a wlasciwie pchajac godzinami rower pod gore, czemu zawdzieczamy nasze super bicepsy), a wieczorem zajezdzajac na tradycyjna kolacje w koloratce (maja najwiejsza pizze w najlepszej cenie). niestety pewnego dnia po naszym powrocie z trasy skonczyly sie dozynki i nie bylo juz gofrow. i nie zalapalismy sie tez na darmowy kurs tanca country, ale przeprawa przez dżaz, hranolky na czantorii i inne takie wynagrodziły nam codzienny uphill (uphill ssie!). i zwiedziliśmy bielko-białą, a właściwie bielsko, gdzie jest jedyny w polsce pomnik lutra i prawdziwe wiking-burgery, z których zrobiliśmy bar mtb (bo wraz z nami wbili się tam dwaj inni downhilowcy i ich rowery - w sumie 6 na powierzchni 4m2)

naprawdę balansowaliśmy na granicy, jak powiedział pewien górski alkoholik, na granicy miłości.

po powrocie kasia sprawdziła na wikipedii wszystko o kolarstwie górskim i okazało się, że uprawialiśmy 4 z 4 wymienionych typów: XC (cross country) to była podstawa, poza tym off-road (agresywny), DH (downhill) i 4X czyli zjeżdżanie we czwórkę z Klimczoka i alpejskiej łąki. a raz byliśmy tak agresywni, że nawet jedno z nas zjeżdżało na rowerze bez siodełka (to też podobno jest jakaś dyscyplina).

przedtem byłyśmy jak intelektualiści na festiwalu filmowym i poznałyśmy pocahontas, który zamieszkał z nami w pokoju i zagubił się na scoopie, a my tak się śmiałyśmy, że nawet nie zauważyłyśmy kiedy. i byłyśmy też na spływie.

(aluzja filmowa: "nieodebrane Miike)

czujemy zew przygody!

a teraz idziemy załatwiać ostatnie orcze sprawy!

czyli ory są na wczasach.

bawimy się tak wyśmienicie, że nawet nie wiemy, o czym pisać, bo dopiero się spostrzegłyśmy, że już drugi tydzień kolonii zbliża się do końca.

do tej pory przede wszystkim plażujemy

ta fotografia jest już dość mocno nieaktualna, bo przedstawia nasze nogi jeszcze bardzo mało opalone, z pierwszego turnusu, kiedy przyjechał do nas wojtek. jedliśmy razem wiśnie w spirytusie i wznosiliśmy nimi toasty

i tak nam się to spodobało, że poszliśmy do absyntu i tańczyliśmy na stołach, z których wojtek próbował wszystkich zrzucić.

oglądaliśmy też razem telewizję, zakochałam się w enrique, na którego koncert się wybieramy oczywiście, jeździliśmy na rowerze i rozważaliśmy nad sandaczem, jakie losy czekają komórki jajowe białej. i założyliśmy się o flądrę. która okazało się, że kosztuje zaledwie 4zł.

poszliśmy odwiedzić wczesnośredniowieczne grodzisko, podziwialiśmy dziką przyrodę:

i niebieskie drzewo:

niewiele się da powiedzieć o tym, co tutaj robimy obecnie, poza tym, że robią nam się zakwasy w łydkach od siedzenia przed tv, bo mtv nas wciągnęło kompletnie - znamy już prawie wszystkie programy i nawet zgadujemy jakie przeboje będą na jakim miejscu listy. a do tego uczymy się, mimochodem ;), coraz większej ilości tekstów piosenek. szczególnie nam dobrze idzie z timbalandem i enrique, w którym się zakochałam i na którego koncert idziemy oczywiście, ale także z nowym akonem

mamy ogromny problem zresztą z wakacjami, bo chciałybyśmy zrobić wiele rzeczy, ale jakoś nie da się wszystkiego pogodzić. bo na przykład występ akona będzie podczas naszej wielkiej wyprawy rowerowej, a isle of mtv będzie teraz, a jest szansa spotkania akona i enrique. czy może być lepiej? no i jeszcze gwiazda metal hammer też nas kręci.

gotujemy dużo, codziennie robimy wielkie zakupy w albercie, codziennie pijemy przynajmniej butelkę wina, jeśli nie do obiadu, to chociaż przelewamy sobie do buteleczki i chodzimy z nią po kurorcie, żeby się za bardzo filmów grozy nie przestraszyć. a ostatnio upiłyśmy się o 15 i to już była przesada, bo ciężko nam się spacerowało i biała musiała iść na dworzec odebrać kolejnego kolonialistę leciutko wstawiona.

na ten drugi turnus przyjechał do nas mateusz i znów wybraliśmy się na rybę (3 razy w jednym tygodniu, impresjonujący wynik), ale on wprowadził do tego innowację w postaci obleśnych owoców morza. jak obrzydliwe są, to widać na zdjęciu:

zjadł na szczęście bardzo nieudane ciasto czekoladowe i poszliśmy na koncert NORBIEGO! i na grindhousa, który się okazał wielkim wielkim hitem.

oglądałyśmy z nim też kilka programów na mtv, ale jakoś nienajlepszych, np ani razu nam się nie udało trafić na nic tak udanego, jak "zostań moim omarionem"

ach, jeszcze warto wspomnieć, że zanim zostałyśmy murzynami, bo nie było jeszcze wspaniałej pogody to wybrałyśmy się na wycieczkę rowerową do kolejnego grodziska, ale niestety trafiłyśmy tylko do auchana obok obwodnicy. bilety są takie strasznie drogie, że na szczęście coś nas dopinguje, żeby poza godzinnym spacerem z psami, które jedzą patyki, a niedługo też pewnie zaczną jeść ziemię, mieć chociaż trochę ruchu i wsiadamy na rowery i jeździmy nimi na plażę.

jesteśmy nieprzeciętnie wypoczęte, trochę chore, same nie wiemy od czego, i niezmiernie szczęśliwe, kiedy tak się obijamy, śpiewamy d-o-double g and i wanna put my dick on you i zastanawiamy się, czy możemy upaść jeszcze niżej.

dzisiejszy dzień mógłby się już skończyć. nie ma nawet 12, a już mamy go dosyć. dlatego dedykujemy wszystkim przebój z naszej młodości



ponadto pada, jest brzydko, jak się otworzy balkon to huczy jak Adam Astor.
biała się przewala po łóżku i tęsknimy za prawdziwymi głębokimi uczuciami.
śpiewamy sobie na przykład toola i inne przygnębiające piosenki, ale jakoś nie możemy się w nie wczuć za bardzo (wyj. biała po egzaminie przez pół godziny odczuła smutek tool, a ja kiedyś crosses)
brakuje nam tej melancholii. żeby na przykład jak wyjedziemy ktoś śpiewał bee geesów i za nami tęsknił



(wersja feist może lepsza, ale nie mamy wersji karaoke)

próbujemy ułożyć sobie soundtrack do życia, ale wszystko to trochę bez przekonania. ostatnio tylko sny nam dostarczają silniejszych emocji, przynajmniej mi, ale biała też twierdzi, że trochę tak ma, w końcu ostatnio się obudziła nie z tą osobą, z którą się spodziewała. do mnie miał przyjechać anagram bohatera meniny i mosy układać sobie ze mną życie, ale jakoś nam nic z tego nie wyszło. jest na przykład taki wielki hit

śpiewamy go na imprezach i każdy samodzielnie w domu i w parach, ja czasami na ostatnim piętrze wieżowców. ale to jednak by było przesadą stwierdzić, że faktycznie się tak czuję.
ale to nie jest tak, że nie jesteśmy wrażliwe. biała czasem popłakuje z błahych powodów (zwykle kiedy coś jej się skojarzy z czymś, co przeczytała w dzieciństwie) i mi też bywa smutno. najbardziej nas przerażają idee. w dodatku lubię robić z siebie kreację literacką i biała mówi, że skończę jak oriana mitologizując swoje własne życie.

Macie i się ukulturalnijcie

Pablo Neruda

jest taki komiks, który sobie drukowałam i przyklejałam co ważniejsze obrazki na szafce w liceum. i takie hasło, które zawsze mi chodzi po głowie, chociaż już dawno zapomniałam, jak dokładnie wyglądał obrazek.
nie mów ok. powiedz "o kurwa". zareaguj.(kliknij tutaj, jeśli nie wiesz, o czym mówię)
i często to sobie przypominam w różnych sytuacjach i mam ochotę powtarzać i mam nadzieję, że inni znają kontekst, bo najfajniejsze są rozmowy intertekstualne.

więc tym razem kierujemy to do ciebie, czytelniku - zareaguj!
komentować nas, do cholery!

nie ma nic lepszego jak spędzenie połowy dnia w centrum handlowym, szczególnie jeśli akurat trwa sesja. que opinas, basia? :)
no to właśnie tak postąpiłyśmy, wpadłyśmy w dziki szł zakupów i biała uznała, że została prawdziwym zakupoholikiem (biała:h czy ch? czarna: samo h. biała: no tak, bo to z greki)
ale było fajnie. nikt nie kupił tego, co potrzebował, ale wszyscy kupili fajnie i dużo. a oto rezultaty:

poszłyśmy na kolumbijską larę croft. miała nas zachwycić nieprzeciętnie wielkim biustem, ale okazało się, że jest po prostu ok, a w dodatku artificial. ale film nas zachwycił i tak. były dodatkowe atrakcje, bo siedzenie się zarwało, a zaraz potem zerwał się film i kilka ujęć uległo spaleniu na naszych oczach.



no i już wiem, jak się będę teraz czesać.

byłyśmy też na "złej godzinie" i trzeba przyznać, że nie była taka zła. obsesyjnie-opresyjna z elementami groteski. trzecia strzała czasu została wystrzelona, a my wytoczyliśmy się z kina wymęczeni. biała mówi, że byłoby cudownie, gdyby to zrealizował greenaway. potwierdzam, byłoby fajnie. ale i tak jestem raczej za.

jeśli jeszcze chodzi o nowości, to siostra kat postanowiła zostać operatorem koparki. opowiedziała nam też historię makabrycznego kruka, który śledzi doggiego i żabę. prawda, że brzmi jak początek niezłej powieści?
w dodatku prowadzimy życie coraz bardziej murakami-style. piwo i makaron. sporo wolnego czasu. do tego connections that almost connected, but didn't. chociaż to obecnie akurat moja działka. ora woli mówić o testowaniu hipotez ze statystyki i na poparcie ma jakieś opowiadanie o tym, dlaczego bohater A i bohaterka B nie mogą być razem. kończy się więzieniem. paweł mówił o orze: pierdolę to, zabiłbym ją i poszedł do więzienia, ale pierdolić, i tak bym ją zabił. różne bywają powody wtrącenia do aresztu.

ponieważ chodzimy codziennie do parku (obserować ufo, gruby brzuch kosiarza, opalać się) potrzebujemy jakichś przerywników od nauki. kupiłam sobie zatem "spokojnie to tylko hiszpania" czyli jak przeżyć szok kulturowy i dowiedziałam się, że nie da się z tego wyjść cało, a biała kupiła sobie cosmo, żeby poznać tajniki 'magicznego seksu'. okazało się, że jest w zasadzie drugim wydaniem 'dzikiego seksu' (dodatku, który żywo dyskutowaliśmy w ubiegłe wakacje, na plaży w gdyni) aktualizowane i poprawione, ale jednak kulki gejszy i aquasutra się powtarzają. z nowości wartych uwagi - lodowa dziewica. brzmi nieźle, nie?
za to jest cosmiczny horoskop, który nam dużo radości sprawił.
nam powiedział: zrzuć parę kilo. zapuściłaś się ostatnio i jesz zbyt dużo słodyczy? ostatni dzwonek przed wakacjami, by się opamiętać. jesteś singielką? puść w niepamięć niestosowne zachowanie kochanka i rzuć mu się w ramiona.
byłam pod wrażeniem.
mateuszowi zapowiedział, że niespodziewanie odkryje niemiły fakt z jej przyszłości, kazał kupić coś, na co go nigdy nie było stać i zrezygnować z windy.

co nam przyniesie nowy dzień?

świadczymy znowu usługi noclegowe. tym razem mojej rodzinie, która przyjechała na placebo.

dzisiaj był dzień dziecka, więc leszek przyszedł z truskawkami, żeby mu kupić bilet na zieloną wyspę.na razie tylko w jedną stronę.
i z tej okazji kupiłyśmy sobie prezenty - bilety na koncert. i nagłośnienie było fatalne, ale było cudownie. ladies & gentleman, i pojawili się bardzo eleganccy i zaczęli od tego, że forget your running, I will fuck you. ladies & gent. i jak zobaczyli flagi polskie z napisami: "welcome home" to się wzruszyli i dziękowali i grali absolutnie wspaniale. i oczywiście też running up that hill było.
bo to ogólnie kolejna banda da nossa infancia, czyli jak byłam w rzymie i było mi smutno i chciałam sobie ciebie przypomnieć, to słuchałam placebo. i pisaliśmy sobie smsy z leszkiem cytując kolejne piosenki, żeby protect me from what i want, i że prawdziwy bitter end nas czeka i co tam jeszcze przychodziło do głowy.
i bardzo emocjonalnie się związaliśmy z tym zespołem. chcieliśmy jechać do wawy na koncert, jak byli poprzednim razem, ale to wtedy było takie odległe i nie mieliśmy pieniędzy, więc słuchaliśmy ich w domu i wielkim zaskoczeniem było na open'erze, że brian ma naprawdę taki głos i że są wspaniali. bo przecież tak nam się podobał, taką miał ładną buzię, ale jak wyszedł i przywitał wszystkich good evening ladies and gentleman, to nam było dopiero miło.

i nie wiem jak biała, ale ja sobie myślałam o liceum, bo takie suicidalne grupy to jednak zawsze się z liceum kojarzą. i że byliśmy słodziutką trójką, szczególnie, że przywiozłam z domu płyty z empe3, których wtedy słuchaliśmy i tworzyliśmy składanki na osiemnastki, przy których tylko my się bawiliśmy, ze szczególnym uwzględnieniem mnie i leszka, bo chociaż słodkie chwile to biała miała z lesem częściej, to ta sama dzielnica i ilość wspólnie zjedzonych posiłków czyniła mnie jednak mentalnie jemu bliższą. chociaż to nas podejrzewano o jakieś romanse, bo w końcu coś między nami musiało być, skoro tyle czasu razem i sobie towarzyszyliśmy na studniówce, kiedy mi wkładał zamrożoną butelkę wódki pod spódnicę i drętwiały mi od niej uda. i spędziliśmy noc przytuleni na moim małym łóżeczku, kiedy wszyscy inni chłopcy zostali położeni w drugim pokoju. wielkie to wzbudziło emocje w kolegach i koniecznie chcieli wiedzieć, jak nam było.
a teraz się pozmieniało i les nam wysłał w kwietniu pocztówkę z tatr z krokusami, że tym razem już nie szukał na halach juhasów, bo zabrał jednego ze sobą i nawet nie udało im się za dużo zwiedzić. ale zdjęcia przywiózł i nawet kompozycja niektórych identyczna: na przykład słynna fotografia łóżkowa z białą jest identyczna, tylko, że z kim innym :)

teraz my wyjedziemy, a on nie wiadomo czy wróci. więc po co tu się dopytywać o to, czy wierzymy w związki na odległość i inne takie nieistotne nowe znajomości, jeśli tak naprawdę, to się liczy wspólne przebywanie i to, że jak przychodzi do domu, to nie jak gość, ale bierze sobie durszlak i płucze truskawki, robi sobie drina i opowiada o urozmaicaniu sobie życia seksualnego, a biała siedzi na blacie jakaś taka niemrawa i ciągle porównuje, czy inni przypadkiem nie mają od niej lepiej. i jeśli czegoś mi będzie brakować, to właśnie tego.

a wczoraj na balkonie mieliśmy fiestę. ustawiliśmy krzesełka przodem do bloku z naprzeciwka, puściliśmy przeboje licealne i piliśmy malibu z mlekiem. wciąż mi tylko brakuje palmy na balkonie.

marnować dni. tańczyć przed odsłoniętym oknem balkonowym reggaeton i zobaczyć, że dziecko z przeciwka nas obserwuje :)

podobno pisze (nie wiem, ora go czyta na włoskim), że nie chciałam być gorsza i publikuje coś takiego:



nie wiem dlaczego sie na to godzę, bo tutaj to już zupełna kompromitacja.